Od kogo lub od czego sam/sama czerpiesz inspiracje?

Pani od biologii uczyła w tej samej szkole od dwudziestu lat i wciąż przygotowywała nowe doświadczenia na lekcje, których nikt nie oceniał. To ona pokazała mi, że pasja nie musi być głośna ani widoczna w mediach społecznościowych, żeby była prawdziwa.

Czerpię więcej z ludzi, których widzę na co dzień, niż z kont, które śledzę.

Najwięcej uczę się od osób, które pokazują swój proces — commity z błędami, pytania na forach, momenty, kiedy utknęli na trzy dni nad jedną funkcją. To pokazuje, że każdy dobry programista był kiedyś zagubiony, tylko nikt tego nie pokazuje na pierwszym planie.

To odczarowuje mit „geniusza”, który wszystko wie od razu.

To bibliotekarka z mojej dzielnicowej biblioteki pokazała mi, ile materiałów, kursów online i baz danych jest dostępnych za darmo, jeśli tylko wiesz, gdzie szukać. Nigdy nie napisała książki ani nie wygrała konkursu, ale dała mi więcej niż niejeden poradnik.

Inspirują mnie ludzie, którzy dzielą się dostępem, nie tylko ci, którzy dzielą się sukcesami.

Zamiast czytać o gigantach technologicznych, rozmawiałam z właścicielami małych firm w moim mieście — piekarni, warsztatu, sklepu z książkami. Ich historie o pierwszych latach, pełnych błędów i przypadkowych decyzji, były bardziej przydatne niż jakakolwiek historia sukcesu z Doliny Krzemowej.

Bliskość tych historii sprawiała, że wydawały się osiągalne, nie tylko inspirujące.

Mój nauczyciel fizyki sam nigdy nie doszedł do finału, kiedy był uczniem — ale dokładnie dlatego rozumiał, jak wygląda porażka od środka, i wiedział, jak mi pomóc się z niej podnieść, zamiast tylko gratulować sukcesów.

Bardziej ufam radom od kogoś, kto zna smak przegranej, niż od kogoś, kto zna tylko wygraną.

Kolega z klubu szachowego był lepszy ode mnie przez pierwsze dwa lata i zamiast się cieszyć z każdej wygranej, siadał ze mną i tłumaczył, gdzie popełniłem błąd. Ta cierpliwość ukształtowała mnie bardziej niż oglądanie partii arcymistrzów.

Najlepsza inspiracja to ktoś, kto ma czas, żeby cię uczyć, nie tylko ktoś, kogo podziwiasz z daleka.

To nauczycielka polskiego, widząc mój zeszyt, jako pierwsza przeczytała coś, co pisałam wyłącznie dla siebie — i potraktowała to poważnie, bez pobłażliwego tonu, jakim czasem dorośli mówią do nastolatków. Ta jedna rozmowa dała mi odwagę, żeby zacząć pokazywać teksty dalej.

Inspirują mnie ludzie, którzy słuchają uważnie, nie ci, którzy mówią najgłośniej.