Jakie swoje doświadczenia uznajesz za najbardziej wartościowe?

W drugiej klasie odpadłam na etapie szkolnym, mimo że byłam pewna swojego przygotowania. Zabolało, ale dzięki temu przy prawdziwym finale rok później presja była mniejsza — już wiedziałam, że przegrana nie jest końcem świata.

Gdybym wygrała za pierwszym razem, prawdopodobnie bałabym się dużo bardziej przy każdej kolejnej próbie.

Sam finał olimpiady trwał kilka dni. Rok przerwy, w którym uczyłem się programowania bez żadnego planu narzuconego z zewnątrz, trwał dwanaście miesięcy i zmienił sposób, w jaki podchodzę do wszystkiego, czego się uczę.

Nauczyłem się wtedy, że najcenniejsza umiejętność to nie konkretna wiedza, tylko zdolność do uczenia się bez instrukcji.

Same wyniki i tytuły stypendystki są miłe, ale najcenniejsza okazała się umiejętność, którą wymusił brak pieniędzy — szukanie wysokiej jakości wiedzy tam, gdzie jest darmowa. Tej umiejętności nie da mi żaden dyplom.

To ona sprawia, że nie boję się już żadnego tematu, którego nie znam — wiem, że da się go poznać bez kosztownych kursów.

Wszyscy pytają mnie o ten jeden mail, na który w końcu ktoś odpowiedział. Ale to czterdzieści odrzuceń przed nim nauczyło mnie, jak formułować prośby, jak nie brać ciszy do siebie i jak poprawiać się z każdą próbą.

Sukces był tylko potwierdzeniem tego, czego nauczyły mnie porażki po drodze.

Sam finał, choć wymarzony, trwał tylko trzy dni. Dwa lata pomiędzy dwoma porażkami — kiedy musiałem zdecydować, czy spróbować jeszcze raz — nauczyły mnie więcej o sobie niż jakikolwiek pojedynczy wynik.

Gdybym wygrał za pierwszym razem, nigdy bym się nie dowiedział, że potrafię wstać po przegranej.

Tytuł mistrza Polski juniorów wisi teraz na ścianie, ale gdybym miał wskazać jedno doświadczenie, które dało mi najwięcej, wybrałbym przegraną na wojewódzkim przez brak trzech sekund. To wtedy nauczyłem się, że drobiazgi decydują tak samo jak duże błędy.

Sukces potwierdza, że robisz dobrze. Porażka pokazuje dokładnie co poprawić.

Finał był spełnieniem marzeń, ale to pierwsza porażka na etapie okręgowym nauczyła mnie czegoś, co zostało ze mną na dłużej — jak uważnie czytać oczekiwania, zanim zacznę pisać, zamiast zakładać, że wiem lepiej.

Ta umiejętność przydaje mi się teraz w każdym tekście, nie tylko olimpijskim.