Jakie błędy popełniłeś/popełniłaś w drodze do swoich osiągnięć?

Przez pierwszy rok przygotowań wierzyłam, że jeśli w sobotę usiądę na sześć godzin, to odrobię cały tydzień zaniedbań. Efekt był odwrotny — byłam wypalona w niedzielę i nie pamiętałam połowy z tego, co „przerobiłam”. Materiał się nie układał, bo mózg potrzebuje powtórek rozłożonych w czasie, nie maratonu raz na tydzień.

Zamieniłam sześć godzin w sobotę na czterdzieści minut codziennie — i to wtedy wyniki zaczęły rosnąć.

Na jednych z pierwszych zawodów szkolnych znalazłem gotowe rozwiązanie podobnego zadania i lekko je zmodyfikowałem. Zdobyłem punkty, ale kiedy nauczyciel poprosił, żebym wytłumaczył, co się dzieje w tej pętli — nie potrafiłem. To był wstyd, który zmienił sposób, w jaki się uczę.

Od tamtej pory zasada jest prosta: jeśli nie umiem czegoś wytłumaczyć na głos, to jeszcze tego nie umiem.

Byłam dumna z liczby przeczytanych książek w roku, dopóki nie zorientowałam się, że nie pamiętam z nich prawie nic. Czytałam szybko, bez notowania, bez wracania do trudniejszych fragmentów. Ilość zastąpiła u mnie zrozumienie.

Teraz czytam wolniej i notuję jedno zdanie po każdym rozdziale — pamiętam więcej z dziesięciu książek niż wcześniej z pięćdziesięciu.

Przez pierwszy miesiąc wysyłałam identycznego maila do każdej firmy, zmieniając tylko nazwę w nagłówku. Zero odpowiedzi. Dopiero gdy zaczęłam pisać po jednym zdaniu specyficznym dla każdej firmy — dlaczego akurat ta, dlaczego akurat teraz — zaczęły przychodzić odpowiedzi.

Ludzie czują, kiedy wiadomość jest do wszystkich, więc traktują ją tak, jakby nie była do nikogo.

Przez pierwszy rok przygotowań czytałem mnóstwo teorii, ale unikałem zadań, które sprawiały mi trudność — bo frustrowało mnie utykanie na nich. To dlatego na eliminacjach nie radziłem sobie z nietypowymi problemami, mimo że teorię znałem świetnie.

Zmieniłem to dopiero, gdy zacząłem specjalnie szukać zadań, które mnie przerastały.

Przez pół roku tak bardzo bałem się spaść na czasie, że podejmowałem pochopne decyzje dużo wcześniej, niż było to konieczne. Traciłem dobre pozycje, bo grałem przeciwko zegarowi, a nie przeciwko przeciwnikowi.

Trener nauczył mnie prostego triku: liczyć ruchy, nie minuty. Zmieniło to więcej niż jakikolwiek trening szybkich partii.

Przez długi czas poprawiałam pierwszy akapit dziesięć razy, zanim napisałam drugi. Efekt był taki, że rzadko kończyłam cokolwiek dłuższego niż strona. Dopiero nauczycielka kazała mi napisać cały szkic bez oglądania się wstecz, a poprawki zostawić na koniec.

Perfekcjonizm w trakcie pisania to najpewniejszy sposób, żeby nigdy nic nie skończyć.