Jakie porażki poniosłeś/poniosłaś w Twojej opinii i co Ci dały?

Pierwszy raz stanęłam na etapie okręgowym pewna siebie i odpadłam, nie przechodząc dalej. Przez tydzień traktowałam to jako dowód, że się do tego nie nadaję. Dopiero gdy usiadłam i spisałam, czego nie umiałam, zobaczyłam, że to była bardzo konkretna, naprawialna luka, nie wyrok.

Ta porażka dała mi dokładną listę tego, nad czym mam pracować — coś, czego żaden sukces by mi nie dał.

Zespół, z którym miałem robić projekt na konkurs, rozpadł się tydzień przed terminem, bo nikt nie ustalił jasno, kto za co odpowiada. Prezentowałem coś w połowie gotowego i wypadłem słabo. To była pierwsza lekcja, że dobry kod to za mało — potrzeba też jasnej komunikacji.

Od tamtej pory na każdym projekcie zespołowym pierwszy dzień poświęcam wyłącznie na ustalenie, kto robi co.

Pierwszy wniosek o stypendium odrzucili po miesiącu oczekiwania, bez żadnego uzasadnienia. Bolało, bo włożyłam w niego mnóstwo pracy. Rok później, pisząc kolejny wniosek, byłam bardziej konkretna, mniej ogólnikowa — dokładnie dlatego, że pierwsza porażka zmusiła mnie do zastanowienia się, co właściwie chcę powiedzieć.

Bez tej odmowy drugi wniosek pewnie wyglądałby tak samo słabo jak pierwszy.

Na finale zadano mi pytanie o koszty stałe, którego nie przewidziałam, i widocznie się zacięłam. Nie weszłam do pierwszej trójki. Zabolało, ale dzięki temu do dziś, zanim gdziekolwiek prezentuję pomysł, przygotowuję odpowiedzi na najtrudniejsze pytania, jakie mogę sobie wyobrazić.

Ta jedna porażka nauczyła mnie więcej o przygotowaniu niż wszystkie wcześniejsze sukcesy.

Trzeci start poszedł najspokojniej — i najlepiej. Nie dlatego, że byłem najmądrzejszy na sali. Dlatego, że byłem najlepiej ostrzelany.

Miałem wygrywającą pozycję w finale wojewódzkim i przegrałem, bo zabrakło mi trzech sekund na zegarze. Nie błąd na szachownicy, tylko zarządzanie czasem. Ta porażka bolała bardziej niż jakakolwiek przegrana partia z gorszej pozycji.

Dała mi jedno: od tamtej pory zarządzanie zegarem traktuję tak samo poważnie jak samą grę.

Za pierwszym razem odpadłam na etapie okręgowym, mimo że byłam bardzo dumna z napisanego eseju. Komisja oceniła go dużo surowiej, niż się spodziewałam. Zabolało, ale zmusiło mnie do przeczytania kryteriów oceny naprawdę uważnie, zamiast pisać tak, jak mi się wydawało, że powinnam.

Rok później, znając te kryteria, napisałam tekst, który zaprowadził mnie do finału.