Patrycja Pisanko

Swoją przygodę z olimpiadami rozpoczęłam w ósmej klasie - brałam wówczas udział w OIJ i OMJ. Na początku przygotowywałam się do nich raczej chaotycznie. Nie wiedziałam, skąd czerpać wiedzę, więc korzystałam ze wszystkiego, co akurat wpadło mi w oko. Nie uczyłam się też zbyt regularnie.

Z biegiem czasu coraz bardziej kształtowałam swój sposób nauki. Było to możliwe zarówno dzięki zdobywanemu doświadczeniu - stopniowo odrzucałam metody, które mnie demotywowały lub przy których nie uczyłam się niczego nowego - jak i dzięki rozmowom z innymi olimpijczykami na temat ich własnych sposobów przygotowań. Od znajomych dowiadywałam się również o nowych, przydatnych stronach, obozach naukowych oraz innych podobnych możliwościach.

Szczególnie lubię korzystać z wszelkiego rodzaju obozów naukowych, ponieważ w otoczeniu osób o podobnych zainteresowaniach dużo łatwiej jest mi zmotywować się do pracy. Na takich wyjazdach wszyscy wzajemnie sobie pomagają, co jeszcze bardziej sprzyja rozwojowi.

Moimi największymi przeszkodami w nauce są przytłoczenie ilością materiału, z którym muszę się zapoznać, oraz monotonność całego procesu. Staram się koncentrować na tym, co ciekawi mnie w danym zagadnieniu, do czego może mi się ono przydać i jak fajnie będzie je znać.

Skupiam się na jednym temacie, chwilowo ignorując całą resztę, ponieważ i tak nie jestem w stanie nauczyć się wszystkiego naraz. Dzięki takiemu podejściu pozbywam się przytłaczającej presji i czerpię znacznie więcej przyjemności z nauki.

Aby poradzić sobie ze znudzeniem wynikającym z monotonności przyswajania wiedzy, korzystam z opisanego wcześniej nawyku przeplatania nauki innymi, przyjemnymi aktywnościami. Dzięki temu, kiedy zaczynam się nudzić i rozpraszać, mogę na chwilę przerzucić się na coś innego, a później wrócić do nauki ze świeższym umysłem.

Szczerze mówiąc, jestem tu raczej słabym przykładem, bo większość mojego planowania odbywa się w głowie. Przez jakiś czas korzystałam regularnie z organizera od ogarniamsie.pl, z którym bardzo dobrze mi się pracowało, jednak gdy zapomniałam zabrać go na kilka wyjazdów w bardzo krótkim czasie, przyzwyczaiłam się do organizowania swojej pracy bez niego.

„Zwiadowcy", dzięki tej serii postanowiłam chodzić na wspinaczkę, która jest cudownym sposobem na odstresowanie się po intensywnej sesji nauki 😇

Zazwyczaj inspirują mnie najbardziej ludzie z mojego własnego otoczenia - moi znajomi, rodzina albo bardziej przypadkowe osoby, z którymi porozmawiałam na jakimś wydarzeniu czy obozie. Najbardziej lubię, gdy ktoś opowiada o swoich zainteresowaniach z prawdziwą pasją i błyskiem w oku - bardzo lubię tego słuchać i po takiej rozmowie zawsze jestem zmotywowana do działania.

Na najlepsze pomysły wpadam zazwyczaj w trakcie aktywności fizycznej, głównie spaceru, lub gdy jestem sama i moje myśli zaczynają błądzić.

Robienie wymaganego do przeżycia minimum jest bardzo nudne. Lubię znajdować sobie losowe zainteresowania, robić coś ciekawego, czego nikt ode mnie nie wymaga. Poza tym rozwiązywanie zadań z olimpiad, w których biorę udział (informatyczna i matematyczna), uczy myślenia, które przyda mi się w życiu, niezależnie co postanowię robić.

Nigdy nie byłam zbyt stała w moich zainteresowaniach - często znajdowałam sobie jakieś hobby, które przez chwilę mnie ekscytowało i zajmowało w każdej wolnej chwili, a po jakimś czasie odpuszczałam i nie ruszałam go przez kolejne kilka miesięcy. Podobnie miałam na początku z matematyką i informatyką konkursową - zwyczajnie nudziłam się nimi po dłuższym okresie regularnego zajmowania się nimi.

Wydaje mi się, że zdecydowanie częściej mi się nie chce niż chce. Zazwyczaj w takich sytuacjach pomaga mi po prostu skupienie się na robieniu zadania - wtedy przypominam sobie, że tak w sumie to lubię, i wkręcam się w dalsze jego rozwiązywanie.

Są też dni, kiedy nie potrafię się zmotywować do nawet zaczęcia nauki. Wtedy odpuszczam i skupiam się na odpowiednim odpoczynku i rozwijaniu innych zainteresowań. I uważam, że to jest jak najbardziej okej.

W pewnym momencie mojej drogi wpadłam w „lekki" perfekcjonizm. To doprowadziło jedynie do okropnego samopoczucia i wypalenia, przez które rzuciłam przygotowania do olimpiad na około pół roku.

Jeździłabym od początku na więcej wyjazdów, starałabym się poznać więcej ludzi ze społeczności olimpijskiej. Mam wrażenie, że każdy kolejny obóz, na który wyjeżdżam, daje mi bardzo dużo wartościowych znajomości i motywacji, i trochę żałuję, że wcześniej nie wiedziałam o takich wydarzeniach i nie angażowałam się w nie.

Wszystkie obozy i warsztaty naukowe, na których mogłam spotkać wspaniałych ludzi z całej Polski.