Mikołaj Mlicki

Ogólnie bardziej ustrukturyzowałem swój sposób działania i nauki. Na początku próbowałem wielu rzeczy w kierunku moich zainteresowań - oglądałem filmy na YT, słuchałem podcastów, czytałem książki. Potem, żeby więcej z nich wynosić, zacząłem robić z nich notatki. Długi czas też robiłem tabelki w Excelu na każdy miesiąc z celami do zrobienia. Miałem też epizody zapisywania sobie codziennie na karteczce listy tasków do zrobienia. Teraz większość opieram na notatkach i projektach w Notion, a część w Google Calendar.

Naukę do olimpiady zaczynałem od biernego czytania notatek i prezentacji, później zacząłem wypisywać z nich najważniejsze hasła i robić z nich własne notatki, z których się uczyłem. Potem zacząłem układać sobie do nich quizy ABCD, bo odpowiadać na pytania otwarte mi się nie chciało XD.

Podczas nauki do olimpiady odkryłem schemat dnia, w którym mi się dobrze działa aż do teraz - najwięcej energii i czystą głowę mam rano, więc wtedy staram się robić najważniejsze rzeczy w skupieniu (nauka czy inne zadania do zrobienia).

Prawda jest taka, że też zdarza mi się rozpraszać czy zerkać na telefon, a plany często się psują, bo wyskakuje coś innego do zrobienia. Mimo to lista tasków do zrobienia pomaga nie rozciągać podświadomie czynności w czasie, bo „i tak mam czas”.

Kiedyś nie lubiłem się uczyć, bo kazano mi się uczyć. Gdy zacząłem się uczyć tego, co chcę, z własnej woli, odnalazłem w tym sens - przede wszystkim przez postrzeganie nauki jako inwestycji długoterminowej. Moim zdaniem to, co mamy w głowie, to najbardziej wartościowe aktywo, bo decyduje o jakości całego naszego życia, nie tylko w kwestii zdobywania majątku, ale także dogadywania się z ludźmi i postrzegania świata, a to chyba w największym stopniu decyduje o odczuwanym szczęściu.

Przed wysłaniem zapytania do innych autorów, czy byliby chętni napisać artykuły na firstmiles, też się bałem. A co dopiero będzie jak będę publikował całą stronkę haha. Jak zaczynałem chodzić na siłownię czy biegać, też sobie myślałem, co pomyślą inni. W wielu wypadkach było to nieuzasadnione, bo nie robiłem nic obiektywnie złego.

Przytłacza mnie to i denerwuje, gdy wchodząc w nowy obszar nic nie rozumiem, ale to właśnie jest kluczowy moment, który trzeba przetrwać. Zanim się obejrzę, wszystko staje się jaśniejsze.

Pomagało mi w pewnym stopniu jeszcze raz przemyślenie mojej obecnej trajektorii - czy idzie w dobrym kierunku, bo to trajektoria jest najważniejsza. Góry i dołki to normalna część dłuższego trendu i to on jest najważniejszy. Więc w takich momentach próbowałem nie skupiać się na chwilowych trudnościach, bo one i tak kiedyś miną, tylko myśleć, czy długoterminowo zmierzam w dobrym kierunku. Takie nastawienie też pomaga mi wyciągać więcej lekcji z każdego „dołka”.

Najgorsze było przeglądanie Instagrama i patrzenie na wycinki z życia innych, podczas gdy ja siedziałem w domu i się uczyłem. Często było to głupie i nieuzasadnione, bo tego dnia akurat ja siedziałem w domu, innego to oni siedzieli, a ja gdzieś wychodziłem. Dlatego trzeba w takich chwilach szerszej perspektywy i nie dać się pokonać chwilowej podłamce.

Podczas drugiego startu w olimpiadach korzyści z poprzedniego były już namacalne, co pomagało w chwilach zwątpienia.

Co do chwili, gdy mi się nie chce, to w zależności z czego ta niechęć wynika, działam na dwa sposoby:

Dzięki temu zacząłem czytać, słuchać i oglądać wszelaki content biznesowy, a po paru miesiącach zacząłem uczyć się do olimpiad.

Swoje pierwsze edycje olimpiad skończyłem z tytułami finalisty - w Olimpiadzie Przedsiębiorczości i Olimpiadzie Wiedzy Ekonomicznej. Przygotowania do nich zacząłem rok wcześniej i uczyłem się codziennie po parę godzin.

Do tytułu laureata w jednej zabrakło mi 1,5 punktu, a w drugiej 2 punktów - czyli jedna prawidłowa odpowiedź na teście. Było milion okazji na zdobycie tych głupich 2 punktów. Czułem się załamany, bo celowałem wyżej.

Z obecnej perspektywy postrzegam to jako najlepszą sytuację, jaka mogła mi się przytrafić. Może gdybym wtedy zdobył laureata, nie miałbym takiej presji, żeby w kolejnym roku (obecnym) ciężko pracować na najwyższe miejsca. W tym roku z ogromną pomocą szczęścia udało mi się wygrać Olimpiadę Przedsiębiorczości.

To chyba jak na razie największe „przedsięwzięcie”, jakie miałem w życiu. Podejmowałem je głównie ze względu na indeksy na studia, a korzyści, jakie przyniosło, okazały się wielokrotnie większe. To wszystko stało się magnesem okazji, cennych znajomości i okazji do poznania siebie.